Vikan og Stjörnufræði
Á mánudaginn vorum við í tövuveri að gera glærur um efni sem við völdum okkur úr geimnum sem við gerum svo kiningu úr. Á mir vorum við í stövavinnu og ég var með Gullu í hóp. Á föstudaginn vorum við ahorfa á mynd um geiminn og sjónauka Galileós Galileis.
Ný sín á himininn!
Í þúsundir ára voru augun einu tækin sem menn bjuggu yfir til að kanna alheiminn. Þegar sjónaukinn kom til sögunnar gerbreyttist það. Í dag byggja stjörnufræðingar risasjónauka á fjarlægum fjallstindum á heiðskírustu stöðum heims til þess að grípa daufar ljóseindir frá fjarlægustu, tilkomumestu og elstu fyrirbærum sem vitað er um. Útvarpssjónaukar safna ógreinilegu tísti og hvískri utan úr geimnum. Vísindamenn hafa meira að sega sent sjónauka á braut um jörðina langt út fyrir truflandi áhorf lofthjúps. Og útsýnið hefur verið stórkostlegt.
Stærðin skiptir máli!
Á næturnar aðlagast augun myrkrinu. Sjáöldrin breikka og hleypur meiri ljósi inn í augun. Það þýðir að þú getur séð daufari stjörur.
Handan jarðar!
Hubble geimsjónauki NASA og ESA er langþekktasti sjónauki sögunnar. Og skal engan undra. Hubblessjónaukinn hefur bylt nánast öllum sviðum stjarnvísinda. Spegill Hubblessjónaukans er heldur lítill á nútímamælikverða, aðeins um 2,4 metrar í þvermál, en staðsetning hans er einstök.
Tækni kemur til bjargar!
Upp úr miðri 20. öldinni varð mönnum smám saman ljóst að hægt var að smíða stærri sjónauka, þökk sé nýrri tölvutækninni. 