Sara Dís Sólbergsdóttir

Ég er 4 tíma í viku í náttúrufræði.Og ég var að blogga um dýrin og palmyra eyjarklasann.Ég var að skoða bækur og ég var að blogga um það.Mér fannst gaman að skoða bækurnar og lesa.Páfagauka bókin hún var skemmtilegust mér finnst þeir eru svo fallegir þeir tala líka þeir herma eftir mönnum og líka eftir dýrum.Ég skrifaði um sækembunnar og þær búa á galápagoseyjar.Svo skrifaði ég um fiðrildi í dulargervi og fiðrildi geta falið sig geta dulbúið sig sem laufblað og tré og dauðlauf.

Fiðrildi og tólffótungar þeirra eru berskjölduð fyrir árásum, en mörg hafa komið sér upp frábæru dulargervi. Þau dyljast skimandi augum fjenda með því að taka á sig sömu liti og tré, lauf og steinar, þar sem þau leynast. Mörg náttfiðrildi breiða úr vængjunum á daginn og líta þá út eins og laufblað eða flaga á trjáberki. Flestar lirfur eru grænar, eins og lauf og gras, eða brúnar, og líkjast þá berki eða mold. Fetarar (lirfur fetarafiðrilda) líkjast um lit og lögun greinarstúfum og standa oft skáhallt út úr trjágrein eins og stúfarnir.

Úlfar eru villt dýr af hundaætt, hunddýr með gul, leiftrandi augu og mjósleginn, vöðvastæltan skrokk. Meðal 37 tegunda dýra af hundaætt má nefna úlfa, sjakala, ameríska sléttuúlfa, refi, villihunda og tamda hunda. Dýr af hundaætt eru upprunnin á öllum meginlöndum hnattarins nema Ástralíu og Suðurskautslandi. Þau hafa öll næmt þefskyn og skarpa heyrn og eru rándýr. Úlfar og villihundar veiða lifandi bráð sem þeir drepa með beittum tönnum sínum en mörg hunddýr éta einnig gróður og jafnvel skordýr. Þau eru meðal greindustu dýra. Mörg þeirra, til dæmis úlfar, eru einkar félagslynd og lifa saman í flokkum.

Palmyra eyjarklasinn það er út í Kyrrahafinu og þar búa dýr á henni og þar búa fuglar og kókoskrabbar og þegar kókoshneta fellur niður pálmatré og kókoskrabbin brýtur kókoshnetuna þá drekkur hann safan og borðar kókoskurlið.Fuglarnir þar búa til hreiður í pálmatré og kvendýrið verpir egg og þegar ungin klekist úr egginu þá fer móðirin að leita af mati og ef móðirin finnur engan mat þá sveltur ungin og hann deyr. Þá dettur hann úr hreiðrinu þá kemur kókoskrabbin þá tekur hann hræið og fer með það í burtu og étur hræið.Það er líka heitt á palmyra eyjarklasanum.Þar búa líka eðlur og margskonar dýr og rignir þar líka og þar eru margar tegundir af hitabeltis plöntum.Mig langar að fara þangað.

Sækemban á Galapagoseyjum úti fyrir strönd Ekvador er eina eðlan í heiminum sem sækir viðurværi sitt í sjó. Hún heldur sig við ströndina alla ævi, hættir sér aldrei langt frá sjó og nærist á sjávargróðri og saur sela og krabba, sem leggur til bakteríur er auðvelda meltingu eðlunnar. Þetta mataræði veldur því að eðlan fær hættulega mikið salt ofan í sig. Sækembur þurfa að forðast salteitrun og fnæsa hátt þegar þær losa sig við saltið. Þyrlast þá hvítar saltagnir á steinana umhverfis, á þær sjálfar og eðlur í grenndinni. Dæmigerður dagur í lífi sækembu er fyrst og fremst fólginn í að liggja í sólskininu og að éta.

Hér getur þú fundið upplýsingar um Galápagoseyja.

Um 50 tegundir skjaldbakna lifa í Afríku sunnan Sahara og á eynni Madagaskar, sem er úti fyrir austurströnd Afríku. Madagaskar er heimkynni áhugaverðra og sjaldgæfra skjaldbakna sem ekki finnast annars staðar í heiminum, til dæmis köngurbökunnar. Meðal sjaldgæfra skjaldbakna frá meginlandi Afríku má nefna pönnukökubökuna, hjarabökuna og tjaldbökuna, sem eru með einstæðar skeljar. Þessi dýr hafa lagað sig að lífi í þurru loftslagi. Í Afríku er líka að finna margar snúðhálsur og mjúkbökur, sem lifa í tjörnum, fljótum og fenjum.

Skjaldbökur, sem eru einn af ættbálkum skriðdýra, skiptast í sæskjaldbökur, landskjaldbökur og ferskvatnsskjaldbökur. Þessi dýr hafa lifað á jörðinni í meira en 220 milljón ár, allt ftá dögum fyrstu trölleðlnanna. Til eru um 300 tegundir skjaldbakna er lifa á hlýsvæðum um víða veröld. Þær sem lifa í sjó, sæskjaldbökurnar, skera sig um margt úr. Aðrar skjaldbökur eru flokkaðar á ýmsan hátt eftir löndum. Bretar skipta þeim til dæmis í landskjaldbökur og ferskvatnsskjaldbökur. Bandaríkjamenn kalla flestar skjaldbökur í ferskvatni sundskjaldbökur, en í Ástralíu er venja að telja þær með landskjaldbökum.

Margir ránfuglar éta dauða fiska þegar þeir rekast á þá á fljótsbökkum eða á sjávarströnd. Svo eru nokkrir sem sérhæfa sig í að hremma lifandi fiska í vatnsborðinu. Einn sá snjallasti þeirra er gjóðurinn, en hann má finna nærri ám og vötnum víðast hvar í heiminum, nema á heimskautasvæðunum. Sums staðar keppir gjóðurinn um fæðuna við ýmsar tegundir af  haf- eða fiskiörnum, svo sem bjartörninn tígulega í Norður-Ameríku. Allir ránfuglar sem veiða fisk eru stórvaxnir. Þeir eru með sterkt, íbjúgt nef, langar klær og gróft hreistur á fótunum sem hjálpar þeim að ná taki á hálli bráð sinni. Þar sem þeir eru ljósir að lit að neðanverður renna þeir saman við bjartan himininn og dyljast fiskunum fyrir vikið.

Ásamt vespum og býjum eru maurar í ættblálki æðvængna. En ólíkt frændliði sínu hafa fæstir maurar vængi. Maura er að finna í mörgum heimshlutum, flesta þó í hlýjum eða heitum löndum. Meira en 9000 maurategundir hafa fundist víðsvegar um heiminn. Allir maurar lifa í fjölbýli. Í sumum maurabúum eru þúsundir íbúa. Sumir hreiðra sig uppi í trjám, en flestir búa neðanjarðar. Maurar eru smávaxnir. Flestir eru um sentímetri á lengd. en sumir aðeins einn millímetri. Lifnaðarhættir maura eru undraverðir á margan hátt. Sumir halda skordýr, eins og blaðlýs, sem húsdýr og lifa á sætum vökva sem þau gefa af sér. Aðrir hneppa maura annarra tegunda í ánauð.